من اصولا از گردگیری خوشم نمیاد

*****************************************

.

.

.

.

.

.

.

.

.

درمورد این  دوست ما هم مثل “حلیا” که همه جا باید متذکر شویم:” با “ح” بنویسید، در همه حال بای بگوییم که”سبا” را با سین بنویسد. می دانی به نظر من “سبا” خیلی بهتر از “صبا” است. صبا رفتنی است. می آید و می رود. اما سبا یک جای ثابت است. یک زمین.زمینی که می تواندباعث رویش  بذر محبت باشد و دوستی. اگر روزی بخواهند با من مصاحبه کنند و از این سری سوالهای کلیشه ای بپرسند که مثلا من یه کلمه می گویم تو هر چیزی که به ذهنت می رسد بگو. برای “سبا” همیشه یک حس مشخص دارم. اگربگوید “سبا” می گویم “بلقیس”. می دانی بلقیس از آن دست زنهایی است که دوستشان دارم. سبای خودمان هم برایم یادآور ملکه بلقیس و سرزمینش هست. و اگر بخواهم در مورد زندگی مشترک دوستمان دعایی بکنم باید دعا کنم که مردی مثل سلیمان نصیبش بشود.:)

می دانی ما 5 نفر درخیلی شبیه هم هستیم  اما خیلی هم با هم متفاوتیم.سبا به نظر من  متفاوت ترین است.  گرچه من و او اشتراکات فراوانی دارم.اما من خیلی چیزهایش را دوست دارم.طرز نگاهش به دنیا را… کتاب خواندنش را… حرف زدنش را… رابطه اش را با برادرش “فرید”… و حتی سریال کره ای دیدن و بی حالی و بی حوصلگی های فصلی اش را…

“سبا”ی ما از آن دست دختر هایی است که باید بهشان بگویی”خانوووووووووووم” . به همین غلیظی. ولی مواقعی هست که کتک لازم می شود. اینقدر که دوست دارم از انگشت شصت پا آویزانش کنم. آنهم به یکی از کهنسال ترین درخت های خیابان ولی عصر. مواقعی که حالش خوب نیست اما نمی خواهد دلیلش را بگوید. آن مواقعی که زل می زند توی چشمهایت و با آن نگاه مخصوص به خودش جمله ای شبیه به این می گوید:”یه چیزی شده…ولی نمی گم… نمی تونم دلیلش رو بگم” وتو باید بی خیال دانستنش بشوی چون نمی گوید.

آن اوایل فکر می کردم با این رفیق درون گرا بدجور کنار بیایم. اما این روزها… این ماهها خیلی بیش از پیش دوستش دارم.

تولدت مبارک تنها عشق اردیبهشتی من. به همراه یک دنیا آرزوهای خوب و بلند بالا

.

.

.

.

.

پ.ن: دوستان نظر نگذراند که اشتباه کردی و دو عشق اردیبهشتی داری و “حکیمه بانو” را فراموش کردی.  برای من “حکیمه بانو” شروع محبت و گرما است. 31 اردیبهشت را بیشتر خرداد می دانم و گرمی را برایم تداعی می کند. در صورتی که اردیبعشت همیشه برایم… حس خنکی و لذت به همره داشته است.

آدمی که به خودش اجازه می ده تا به یه نفر دیگه، یکی که بالغه و عن قریبه که 30 سالگی رو رد کنه بگه:” تو نمی فهمی”

چقدر راحت می تونیم همدیگه رو تحقیر کنیم.

- نمی فهمی من به خاطر تو چه موقعیت هایی رو از دست دادم؟

- من به خاطر تو تمام گوسفندهام رو فروختم و رفتم شهر تا کار کنم و پول در بیارم..

- من به خاطر تو از خونه فرار کردم..

_ ( با داد بخوانید) نیگا کن…مچ دستم رو نگا کن… من خر به خاطر تو احمق  رگم رو زدم… اونوقت تو….

این جمله ها  زیاد شنیده شده… اما این یکی بسی بسیار به شدت  جذاب بود…

- من به خاطر شما هر شب میام تو نت…

یکی که تو هنوز درخواست دوستی ش رو حتی اکسپت هم نکردی … ملت خیلی جذابن…خیلی

ای خدا… دعا می کنم… همه هدایت بشن… بگو آمین

**********************

اینکه می گم خیلی خودم رو مشغول نوشتن نکردم وبا خیال راحت نشسته بودم برای اینه که یه ضبط خبرنگاری درست و حسابی خریده بودم و با خیال راحت گذاشته بودمش روی پام… بعد از اتمام سخنرانی ها هم وقتی صدای ضبط شده رو گوش کردم درودد فرستادم به مهندسین شرکت سامسونگ برای درست کردن یک همچین دستگاهی.

خریدن این دستگاه ضبط صدا ماجرا داره برای خودش و خاطره ای ساخت برای من و سبا بانو…. یک صبح تا عصر پنجشنبه رو از ما گرفت. اول رفتیم  پاساژ پایتخت که بعد از ساعتی گشت زدن متوجه شدیم مکان مناسبی برای خرید کالای مورد نظر ما نیست…. ولی جاتون خالی من و سبا از دیدن اینهمه لب تاپهای خوشگل و آی پد های نازنین گیج شده بودیم…

خیابون جمهوری مقصد بعدی ما بود. کالای مورد نظر رو پیدا کردیم .. اما می دونین که اینجور جاها باید چند تا مغازه رو ببینین تا قیمت واقعی دستتون بیاد. یکی از مغازه ها گفت مدلی رو که من می خوام نداره و اصلا دیگه از اینا تو بازار نیست. و من بسیار مشعوفم که حرفش رو باور نکردم چون مغازهای بعدی از اون جنس داشتن. بالاخره مغازه ای رو که برای خرید مناسب بود پیدا کردیم… فروشنده فکر کرد که سبا کره ای بلده و چقدر حیف که من نمی تونستم اون بنده خدا رو بذارم سر کار… خوب می دونید این کار خیلی پسندیده نیست….بنده خدا وقتی از لابه لای حرفهای ما حدس زد که من در صدا و سیما کار می کنم … شروع کرد به تبلیغ بیشتر و گفت که ما برای ادارات دولتی تخفیف ویژه قائل می شیم…دیگه من تقیه کردم و بهش نگفتم که معاون ارشد ضرغامی هستم….اون موقع تا صبح می خواست تبلیغ کنه.

سبا رو اغفال کردم و اون هم از این ضبطها خرید… به خاطر همین بود که کیفهای جفتمون  عاری از هر گونه پولی بود و ما به وسیله دو کارت الکترونیکی بلیط و با مترو و اتو بوس برگشتیم خونه.

***********************

تمام صبح امروز تا ساعاتی بعد از ظهر رو صرف نوشتن گزارش کردم… اما شب به آموزش پرهام پرداختم. دارم سه تا جمله کلیدی در زندگی رو بهش یاد می دم.”دوستت دارم”….”ممنون”….”ببخشید”….و”لطفا” ….این جمله ها رو دارم به شش تا زبان بهش یاد می دم که اگه پس فردا موقع ابراز علاقه زبونش نچرخید و نتونست به فارسی ابراز علاقه کنه …حداقل بتونه به یه زبان دیگه حرفش رو بزنه که خفه نشه. و فقط دلم می خواد فردا بیاد و بگه زبونم نچرخید که مثلا از زنم به خاطر کار اشتباهی که کردم عذر خواهی کنم… اون وقت حتما یه پس گردنی مهمونش می کنم….چون دیگه نمی تونه بگه کسی نبود یادم بده که چطوری باید عذرخواهی کنم یا درخواست کنم یا تشکر کنم و یا ابراز علاقه کنم

******************************

امسال سفره هفت سینم رو دوساعت قبل از سال تحویل چیدم. ولم می کردن از خستگی به خاطر خانه تکانی… همونجا غش می کردم… اما مگه می شه بی سفره؟مگه می شه بی ماهی و سیب سرخ؟ سر سال تحویل تفال که زدم به حافظ، حس متفاوتی داشتم. متفاوت از همه سالهایی که سال تحویل فال گرفته بودم و با نیتی متفاوت… این کلی ارزشمنده.

******************************

 هر چی فکر می کنم می بینم به عمرم اینهمه دلشوره رو تا حالا تجربه نکرده بودم. وحشتناک بود. روز 9 فروردین خیلی روز بدی بود. و من طبق عادت جدیدی که پیدا کردم برای تمدد اعصاب رفتم سراغ آشپزی. لازانیای خوشمزه ای شده بود.

*****************************

عید کسل کننده بود. سرما خوردگی . مریضی. بدون مسافرت.و شنیدن حرفهایی به نقل از کسی و کسانی که به شدت غمزده ام کرد . اما بازهم خدا رو شکر کسل کننده بودن بهتر از بد بودنه.

****************************

جای پوستر سهراب رو عوض کردم. زدمش بالا کتابخانه ام. بی نهایت این عکس سهراب و شعرش رو دوست دارم. و چقدر خوبه  که حضورت کمر پوسترم روخم نکرد. اما گهگاهی پوسترم رنگ خاطرات می گیره.

****************************

آدمها بزرگ می شن و ممکنه وقتی تبدیل شدن به آدم بزرگ دیگه نتونن اون کسانی رو که تو بچگی خیلی دوست داشتن، بازم دوست داشته باشن. می دونی… این به شدت گریه داره…

***************************

سال 89 چهار تا از بچه های فامیل عقد کردند و این بهار عروسی سه تا از آنها برگزار می شه. یهو فامیل تکثیر شد. دوتا از عروس ها متولد 69هستن و من هرچه نگاهشان می کنم بازم نمی فهمم چرا اینها اینقدر بزرگتر از 20 ساله ها به نظر می آن.

رفتم طبقه سوم، تحریریه روزنامه. کف تحریریه پارکت است. و بدجوری موقع راه رفتن صدا می دهد. متنفرم از اینکه موقع راه رفتم کفش هایم صدا بدهد. کتانی به پا دارم اما باز هم صدا می دهد و روی نوک پا راه رفتن هم تاثیری ندارد، چون دیگران می بینند و فکر می کنندکه:”دختره بازیش گرفته.” می روم سراغ  دبیر سرویسی که در حال همکاری با هاشون هستم.  یک میز یه نفر بالا قرار دارد و یه میز کنفرانس پایین آن.البته کوچکتر از یک میز کنفرانس. سمت راست میز دو دختر نشسته اند. یکی با قیافه ای جدی و موهایی رنگ کرده. یک جور رنگ قهوه ای، که خوشرنگ نبود. شال سرش بود و ناخنهایش را از این لاک های نقش و نگار دار زده بود. داشتم فکر می کردم با این همه سر شلوغی کی وقت می کند همچین لاکی بزند؟  حلقه هم دستش بود . کلا آدمی نبود که من از همان اول ازش بدم بیاید. آن یکی دخترک که به نظر جوانتر می آمد. مانتو مقنه ای مشکی داشت و سرش را گذاشته بود روی میز. حالش خوش نبود. آمدم  بنشیم روی یکی از صندلی های روبروی دختر ها که دیدیم جلوی همه صندلیها ،روی میز، وسیله است و یادم آمدم دفعه پیش که خواستم روی یک صندلی بنشینم دختری آمد و گفت:”ببخشید این جا، جای منه.” و لحنش بد بود. مردد ماندم که آقای دبیر تحریریه یک صندلی بدون پشتی در یک متری خودش گذاشت و تعارف کرد که بنشینم. آقای دبیر تحریریه بیست و هفت یا هشت بیشتر سن ندارد. دو انگشتر دستش بود. یکی حلقه و دیگری به گمانم عقیق بود. دقایقی گذشت تا با من طرف صحبت شود . داشتند مو ضوعی را چک می کردندو  من دیدیم دو بند اول یکی از خبرهای خبرگزاری مهر را کپی کرد اما ندیدم جایی پیستش کند. فکر کردم شاید از آن خبر هایی باشد که اولش می زنند”مهر:…” و در همان حال که به مانیتورش نگاه می کردم به خاطرم سپردم که بعد از عید حتما بروم بینایی سنجی چون از آن فاصله نمی توانستم مطلب را بخوانم.

در حین صحبت سرم را که انداختم پایین دیدم هر دو پایش را دارد  به سرعت تکان می دهد. ماندم که چرا؟ البته وقت هم نداشتم که به این مسئله فکر کنم  و قاعدتا به من هم ربطی نداشت. دلم می خواست بهش بگویم که در حال گند زدن در سه صفحه ای است که دارد و از داشته هایش به خوبی استفاده نمی کند. اما نمی  شد. فقط اشاره کردم که چرا در این سه صفحه فقط خبر و گزارش خبری کار می کنند؟

فضای تحریریه اذیتم کرد. دلیلش را نمی دانم. شاید به خاطر اینکه خسته بودم و به شدت گرمم بود. شاید به خاطر اینکه در آن ارتفاع هم ،هنوز صدای موتورها می آمد.  شاید به خاطر اینکه صبح رفتم دانشگاه و کلاس تشکیل نشد اما کلاس قبلش که نرفته بودم ، تشکیل شده بود. شاید هم به خاطر درد پا هایم… درد پا به خاطر پرسه زدن در پاساژهای انقلاب و خریدن دوتا کتاب قدیمی و پیدا نکردن کتاب “حزب خران” سید فرید قاسمی.  شاید هم به خاطر این بود که “احسان نراقی “  را در کتاب فروشی انتشارات جامعه شناسان دیدم. کلی پیر بود. و پس جوانی دستش را گرفته بود تا کمکش کند و من دلگیر شدم از این همه پیری. شاید هم به خاطر اینکه دیشب مجموعه داستان ” برو ولگردی کن  رفیق” را خوانده بودم که نویسنده اش” مهدی ربی” است. کتاب را دوست داشتم اما حرصم را درآورد و حرص همین کتابهای مدرن بود که امروز رفتم دانشگاه و ” دیوید کاپرفیلد” چارلز دیکنز را گرفتم تا کتاب داستانها مدرنم  را برای چند روزی تحریم کنم و سنگینی این رمان کلاسیک 600 و خورده صفحه ای را تمام  روز حس کنم. نمی دانم شاید به خاطر همه اینها و شاید به خاطر هیچکدامشان فضای تحریریه را دوست نداشتم. شاید هم به خاطر هوای دم کرده آنجا و نور کمش و تیرگی اش و سکوتش. همه روزنامه نگارها  نشسته بودند و غرق بودند در مانیتور روبررویشان.

اتفاق خوب روز این بود که  کلاس تفسیر نهج البلاغه در دانشگاه “مریم بانو” تشکیل نشد و خواهر گرام زودتر به من خبر داد. مهمان شدن در یک دانشگاه کاملا متفاوت هم ماجراهای جالبی دارد.

×××××××××××××××××××××××××

بعدیه: گاهی فکر می کنم وقتی نمی توانم و یا بعضا نمی خواهم حرفهایم ر،ا احساساتم را و مهتر از همه اعتقاداتم را اینجا بنویسم ، پس چرا همچنان باید به این معمولی نویسی و روزگار نویسی ادامه دهم؟؟!!!!

چی می فروخت؟ گل سر… از این گل سرهای جفت فانتزی… یه جفت خریدم… دوتا گلسر که روش دوتا پاپیون صورتی با خالهای سفید چسبونده بودن…خریدنشون باعث خوشحالیم شد… و نگاه کردن بهشون بهم حس خوبی می ده…

یکی دور روز بعد شاید به دست “حلیا” کشف شدن. البته او استفاده کنه بهتر از اینه که من بذارمشون جلوی آینه و هی از دیدنشون به وجد بیام.

خوشحال شدن با چیزهای کوچیک رو خیلی دوست دارم… بهم یادآوری می کنه که چقدر راحت می شه خوشحال بود…حتی وقتی که شرایط برای خوشحال بودن مهیا نیست.

***************************

امشب فیلم “پسر آدم، دختر حوا” رو دیدم…با نمک بود…. هم “حامد کمیلی” و هم”مهناز افشار” از قالبهای همیشگی لوس بیرون اومده بودن. البته افشار شبیه “آتش بس” بود… اما …می دونی … من همیشه “رامبد جوان ” و اداهای مخصوص به خودش رو دوست داشتم.

دوست هم ندارم طبق استدلال خیلی ها…خودم را مجبور کنم تا ازبین بد و بدتر یکی را انتخاب کنم…

دوست ندارم فقط هر چیزی را که دوست دارم ،ببینم….شاید شعاری باشد…

و خیلی دوست ندارم های دیگر که شاید گفتنش کمکی به تو نکند…

اما همه این دوست ندارم ها دلیل نمی شود که وحشت و اضطراب و درد را نبینم و خیلی چیزهای دیگر را …

نتیجه تقریبا شبیه است

**************************************************

طبق معمول … اول حرص خوردم …بعد بغض گلو یم را فشرد… بعد قورتش دادم و بعد عصبانی شدم… حس بدی است.

 همیشه  درک و پذیرش واقعیت فاصله، برایم سخت ترین کار بوده است. سخت تر از درک همه واقعیت ها…

*********************************************

مشخصه که حالم داره از این روزها بهم می خوره….

*****************************************

دانشگاه این روزها وحشتناکه…. بدون هیچ دوستی…. چقدر بده که نمی تونم با هر کسی خوشحال باشم… این روزها هوای دانشگاه… عجیب برام سنگینه… پیشتر ها حیاط برام بهترین و دلپذیر ترین جای دانشگاه بود… اما این روزها  همش در حال فرار از حیاطم….

فکر نمی کردم اینجوری باشم… این کشفیه که هم خوشاینده و هم ناخوشایند…